Με το πρόσφατο P&D του #xrp, είχα την ευκαιρία να πουλήσω τη θέση μου σε αυτά, τα οποία είχα αγοράσει και εγώ σε μια λάθος κίνηση το Νοέμβριο του 2020, και μάλιστα κόντρα στις εκτιμήσεις μου, αλλά και την στρατηγική μου. Με αφορμή αυτό, (ξανα)θυμήθηκα το λεγομενο κόστος ευκαιρίας, το οποίο μου φαίνεται ότι πολλοί retail investors έχουν την τάση να αγνοούν.
Για αρχή όμως θα σας πω την εξής σύντομη ιστορία:
Πριν ξεκινήσω το ταξίδι μου στον κόσμο των επιχειρήσεων δεν είχα καμία σχεδόν οικονομική παιδεία. Κάποια στιγμή λοιπόν, ως νέοπας, ρώτησα το Μεγάλο Αφεντικό να μου πει γιατί οι επενδυτές απέχουν σε περιόδους κρίσης, παρότι οι τιμές είναι χαμηλά.
“Κοιτα να δεις”, μου είπε. “Σκέψου ότι είσαι Αθήνα και θέλεις να πας Θεσσαλονίκη. Φτάνεις στον σταθμό, αλλά κανείς δεν ξέρει να σου πει πότε φεύγει το τραίνο. Σημερα, αύριο, σε ενα χρονο; Τί θα κάνεις; Θα μπεις μέσα να περιμένεις; Όχι φυσικά, απλά θα προσπαθήσεις να φτάσεις με άλλο τρόπο, έστω και με τα πόδια. Αν το τρένο ξεκινήσει εν τω μεταξύ, πηδάς μέσα, ακόμη και αν χρειαστεί να πληρώσεις λίγο ακριβότερο εισιτήριο”
(Φυσικά υπάρχει και επιστημονικότερη διατύπωση, σχετικά με την ανάγκη του κεφαλαίου να συσσωρεύει διαρκώς νέο πλούτο και μάλιστα με αυξανόμενους ρυθμούς, αλλά πιστεύω ότι η ερμηνεία του Αφεντικού μιλάει άμεσα στον καθένα μας).
Για να επιστρέψουμε στα crypto, ξέρω πολλούς που αγόρασαν #BTC στα υψηλά του 2017, τα διακράτησαν και τώρα νιώθουν δικαιομένοι. Το θέμα ωστόσο είναι ότι κάποιος που είχε αγοράσει 2 BTC τον Δεκέμβριο του 2017, είχε δεσμεύσει €33.000 σε αυτό. Τί του παρείχαν τα €33.000 αυτά τα δύο-τρία χρόνια; Απολύτως τίποτα! Αν τα είχε πουλήσει στις (2x10=) €20.000, τί κέρδος θα είχε δυνητικά συσσωρεύσει; Δεν θέλω να χρησιμοποιήσω παραδείγματα που θα αποπροσανατολίσουν τη συζήτηση, αλλά με μια πρόχειρη, συντηρητική, εκτός crypto, επένδυση που μπορώ να σκεφτώ άμεσα, θα μπορούσε να έχει ένα κέρδος €6.000 (Αυτό αντιστοιχεί σε 10% ΑPR).
Άρα στην πραγματικότητα, ο επενδυτής αυτός πήρε τα λεφτά του πίσω όταν το BTC έφτασε ξανά στις €19.500, όταν τα 2 btc του άξιζαν όσο το αρχικό του κεφάλαιο (33.000) συν τα κέρδη που θα έβγαζε (6.000), δηλαδή μόλις τα Χριστούγεννα του 2020!
Ωστόσο, το κόστος ευκαιρίας είναι ταυτόχρονα και η παγίδα για τον πολύ μικρό retail investor. Διότι, καλά με τα 30 χιλιάρικα, αλλά όταν το κεφάλαιο του άλλου είναι €500-1000, εναλλακτικές ευκαιρίες δεν υπάρχουν, με αποτέλεσμα να τα αφήνει για πάντα στο ίδιο κερδοφόρο χαρτί - και τελικά να αγοράζει την πτώση!
Ή πιο σωστά, εναλλακτικές ευκαιρίες δεν υπήρχαν. Τα τελευταία 10-15 χρόνια ζούμε την μετοχοποίηση των πάντων, ενώ από πέρσυ έχουμε και τα DeFi. Έτσι, δεν πολυστεναχωρήθηκα για τα XRP, αφού τα τοποθέτησα σε αποταμιευτικό (savings) στο Celsius , έστω και για ένα ταπεινό 2,5% μέχρι προχθές που αποφάσισα να τα πουλήσω. Ομοίως, έχω μεταφέρει με μια κίνηση τις θέσεις μου από την καταρρέουσα βρετανική αγορά ακινήτων στο CoinLoan.
Δεν παραγνωρίζω φυσικά ότι κάθε απόφαση εμπεριέχει ρίσκο, και μπορεί κάλλιστα να πάει προς την αντίθετη κατεύθυνση. Π.χ., πούλησα το 50% της θέσης μου στα #BLZ λίγες εβδομάδες πριν αρχίσει την άνοδο που περίμενα, στο δε #COMP, μόλις μια ημέρα πριν. Ευτυχως, όσο είμαστε σε Bull Market κάτι τέτοιο δεν είναι και τόσο τραγικό.
Εν ολίγοις, αυτό που προσπαθώ να πω στους καινούργιους και τους μικροεπενδυτές, είναι ότι οι επενδύσεις δεν αντέχουν συναισθηματισμούς και αγκυλώσεις. Αν το άλογο δεν τραβάει, αφήστε το. Αν τα κέρδη είναι πολλά, βγείτε, αφήστε να πλουτίσει και κανένας άλλος. Υπάρχουν πολλές πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια.
And with this, I rest my case
