-1-

ในแนวป่า หนามรั้ว และกำแพง
มีเลือดและอาภรณ์คั่งค้างอยู่
ฉัน...
ลุยฝ่าไปกับอ่อนแอ
ลำพังแต่ความกล้าเท่านั้นที่ร่วมเดินทาง

ชีวิตเป็นบทกวี
มีหยาดน้ำตาและการสูญเสียของความเป็นจริง
ทั้งสง่างามและทะนง
เพียงชีวิตอ่อนไหวและยอมตนยิ่งกว่า

-2-

...ฉันเปิดอ่านบทกวีแห่งชีวิตทีละหน้า
เป็นความรู้สึกของต้นไม้ทิ้งใบ
-เหลืองละลิ่ว-
ความรู้สึกเวิ้งว้างของตัวเองและใครบางคน
ผ่านเข้าไปในใจ
แล้วฤดูกาลก็ทิ้งความสั่นไหวไว้เบื้องหลัง

ฤดูกาลผ่านฤดูกาล...
ในท่อนหนึ่งของบทกวี
เรียกดอกไม้ดอกแรกบานขึ้นในชีวิต
ฉันมองเห็นความงามเมื่อสิ้นการร่วงหล่น
มองเห็นบทกวีเมื่อหยุดแก้ไขในความจริง

-3-

ดรุณี...พวกเรามาพร้อมกับความว่างเปล่า
โลกโรยสีและบทเพลงไว้
ในกรอบเก่า
เมื่อถอดกรอบและต่อกระดาษเติม
ก็ควรแก่พู่กันและตัวโน้ต

ดรุณี...พวกเราจะจากไป พร้อมกับความว่างเปล่า

นิพนธ์ อินทฤทธิ์