คุณสามารถเข้าใจได้ด้วยการอ่านไหม
(ฉันสามารถเข้าใจได้ด้วยการรู้สึก)
อักษรตัวแรกจากความเปลี่ยวเหงาและความหวาดกลัวที่ฉันเขียนขึ้นด้วยความอับอาย
จดหมายที่น่าอับอายที่เคยเขียนถึงคุณ
คุณคงเปิดอ่านมันที่ไหนสักแห่งซึ่งลับตามากพอ
ให้อภัยฉันเถิด
ให้อภัยความผิดพลาดในแบบมนุษย์
ให้อภัยฉันที่ไม่อาจลบล้าง
ความทรงจำแห่งกากตะกอน
ซึ่งอาจมีฤทธิ์ร้ายแรงพอๆกับ
กัมมันตรังสีแห่งความตาย
ให้อภัยฉันเถิด
ให้อภัยที่ฉันนิ่งเฉยดูดายต่อความปรารถนาที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป
ข้างหลังประตูที่ปิดตาย
เป็นฉันเองที่ถือกุญแจ
เป็นฉันเองที่สามารถปลดเปลื้องพันธนาการอันน่าหวาดหวั่นนี้ได้ด้วยตัวเอง
น่าเสียดายที่ความกล้าหาญอันน่าสมเพชซึ่งพวกคุณต่างพยายามเรียกร้องมันจากใครสักคน
ครั้งหนึ่ง เมื่อนานมาแล้ว มันก็เคยกึกก้องข้างในโพรงอกอันกลวงเปล่านี้ด้วยเหมือนกัน
น่าเสียดาย ที่ฉันยักย้ายถ่ายเทหัวใจออกไปไม่ทัน
น่าเสียดาย ที่ฉันไม่สามารถกลายกลับเป็นคุณ
น่าเสียดายที่บทละครอันน่าหัวร่อนี้
มีอยู่บทตอนหนึ่ง
ซึ่งเต็มไปด้วยการทวงแค้นให้กับความโหดเหี้ยมที่ฉันเป็นหนึ่งในคณะแสดง
หนึ่งในผู้เล่นที่แม้แต่บทบาทของตัวเองก็ยังไม่อาจเข้าใจ
หนึ่งในผู้เล่นที่ในบทตอนต่อๆมา ก็ไม่สำคัญมากพออีกต่างต่อไป
หนึ่งในผู้เล่นที่แม้แต่บทบาทของตัวเองก็ยังไม่อาจเข้าใจ
ชีวิตอันต่ำต้อยด้อยค่าและไร้ปฏิหารย์ใดๆอย่างสิ้นเชิง
ชีวิตอันต่ำต้อยด้อยค่าและไร้ปฏิหารย์ใดๆอย่างสิ้นเชิง
แกะดำในแกะดำ
ปลอมบนปลอม
แปลกปลอมที่วางอยู่เคียงข้างแปลงปลอม
เหยื่อผู้บริสุทธิ์ที่ไม่ได้มีความหมายเพียงแต่
ชีวิตที่ไม่เคยแปดเปื้อนใดๆ
แต่หากยังหมายถึง
หนึ่งชีวิตอันไร้ค่าที่ไร้กำลังจะต้านทาน
แต่หากยังหมายถึง
หนึ่งชีวิตอันไร้ค่าที่ไร้อำนาจจะต่อกร
หนึ่งชีวิตที่เคยมีอยู่จริงแต่ไม่เคยสำคัญ
พูดก็พูดเถอะ ใครบางคนยอมตายเพียงเพื่อปกปักรักษาศักดิ์ศรีบางอย่างที่ดูเป็นนามธรรมและเลื่อนลอย
คุณสามารถเข้าใจได้ด้วยการอ่านไหม
(ฉันสามารถเข้าใจได้ด้วยการรู้สึก)
อักษรตัวแรกจากความเปลี่ยวเหงาและความหวาดกลัวที่ฉันเขียนขึ้นด้วยความอับอาย
จดหมายที่น่าอับอายที่เคยเขียนถึงคุณ
คุณคงเปิดอ่านมันที่ไหนสักแห่งซึ่งลับตามากพอ
มีนาคม 2019
* อุทิศแด่ Hanna Schmitz (The Reader) ตัวละครที่อาจมีอยู่จริงที่ไหนสักแห่งในโลก
